Atole – wyspy z pustką w środku

Cykl składa się z pięciu dużych obrazów, z kilkunastu średnich i małych obrazów o nieregularnym kształcie, wykonanych w technice akryl na płycie.

Obrazy pokazują pustkę, ciszę, milczenie. Ruszają się, stojąc w miejscu, chcą wejść do środka, do wnętrza oka i umysłu. Wciągają widza w swój bezmiar. 

Białe obrazy jako metamalarstwo— pogłębiają refleksję nad sobą, zapytują o to, czy rzeczywiście są malarstwem? 

Ale czy malarstwo zawsze odpowiada na pytania?

Biały obrazy ukazują się natychmiast i w całości po to, by obezwładnić widza, pozbawić go możliwości myślenia, analizy, logicznego związku z rzeczami, oderwać go od powierzchni rzeczywistego, dostępnego na co dzień, świata. Malarstwo wciąga widza w swój bezmiar, aby pokazać mu bezmiar własny.  Atole mówią (i milczą) o tym, że chaos dookoła ich nie dotyka. Są szczęśliwe. Emanują pustką i spokojem. Jeśli chcesz uciec, uciekaj tam. Atole są przychylne ludziom, chociaż nigdy ich nie widziały.